Lieve allemaal,

Het is weer even geleden dus ik heb weer een hoop te vertellen.Vorige week ben ik er namelijk lekker een weekje tussenuit geweest. Ik had toestemming gevraagd op mijn stage voor een weekje vakantie in ruil voor een week langer stage. Dat vonden ze geen probleem. Dus ik ben samen met Frank, Wati en hun kindje een week naar de stad Yogyakarta in Centraal Java gegaan. Dit is een stad waar een hele rustige en ontspannen sfeer hangt. Het was erg lekker om even weg te zijn van de drukte en chaos van Jakarta.

Op zaterdagochtend vertrok ik met de trein vanuit Jakarta naar Yogyakarta. Het is een lange treinreis, maar onderweg is er genoeg te zien. De trein zelf (executive) is erg luxe en het was helemaal geen vervelende rit. Het uitzicht vanuit de trein was voornamelijk dorpjes en rijstvelden. Het was een mooie reis, maar om eerlijk te zijn vond ik het uitzicht vanuit het vliegtuig spectaculairder. Ik vloog namelijk weer terug naar Jakarta een week later. Niet alleen is vliegen en stuk sneller, het kostte ook minder dan de trein.

Toen ik op zaterdagavond aankwam in Yogya voelde ik gelijk al een totaal andere sfeer dan in Jakarta. Mensen zijn hier erg gewend aan toeristen en maar weinig mensen staarde naar me. Dat is ook wel eens lekker, haha. Het is fijn om even niet voortdurend alle aandacht te krijgen. Ik vind het niet erg om aangesproken te worden of om op de foto te gaan, maar even een weekje wat minder aandacht is na 5 weken wel even aangenaam. Hier was ik gewoon 1 van de toeristen. Ook al waren dat er niet eens zoveel, omdat het nu geen hoogseizoen is.

Prambanan
Helaas werd ik zaterdagavond gelijk ziek van de kip die ik eerder die avond had gegeten. Dus de eerste paar dagen lag ik voornamelijk op bed. Nadat ik wat opgeknapt was ben ik samen met Wati op de scooter door de rijstvelden naar Prambanan gereden. Prambanan is het grootste Hindoe-Javaanse tempelcomplex in Indonesië. Het was een mooie rit erheen en onderweg was de grote vulkaan Merapi ook goed te zien en dat was best een indrukwekkend uitzicht. Enkele jaren geleden is Merapi nog uitgebarsten en daar zijn de sporen nog goed van te zien. We zijn al vroeg op pad gegaan, maar helaas was het er toch nog best druk. Er waren veel schoolkinderen bij de tempels die voornamelijk geïnteresseerd waren in de paar toeristen die er rondliepen. Wati en ik konden ook nergens rustig zitten zonder steeds gevraagd te worden om op de foto te gaan. Dus na zelf wat foto's gemaakt te hebben en na nog meer geposeerd te hebben voor andere mensen, zijn we teruggegaan naar het hotel.

Borobodur
Wat ik erg mooi vond tijdens mijn vakantie in Yogya was mijn tripje naar het enorme tempelcomplex Borobudur. 's Ochtends om 5 uur werd ik bij mijn hotel opgehaald voor de tour naar Borobodur en Dieng Plateau. Onderweg hadden we een prachtige zonsopgang waarbij de Merapi vulkaan goed te zien was. Toen we aankwamen bij Borobodur was het nog tamelijk rustig, maar dat veranderde al snel. Veel studenten gaan naar de Borobodur toe om toeristen te ontmoeten en zo Engels te leren. Er zijn echter veel minder toeristen dan studenten. Dus alle toeristen die er zijn worden gelijk gevraagd of ze gezelschap willen. Ik vond het echter wel even lekker om alleen rond te lopen en te genieten van het mooie uitzicht en natuur, maar alleen genieten van dingen is een beetje ongewoon in Indonesië. Ook foto's maken zonder dat je zelf poseert, vinden mensen een beetje vreemd. Dus ik werd steeds gevraagd of ik op de foto wilde. Ik heb een heerlijke ochtend gehad bij Borobodur en met de laaghangende mist rondom het complex gaf het een hele mysterieuze indruk.

Dieng Plateau
Na het bezoek aan Borobodur zijn we een paar uur verder gereden naar het Dieng vulkanencomplex. Iedereen waarschuwde mij ervoor dat het ontzettend koud zou zijn boven in de bergen. Onderweg zag ik de lokale bevolking al dik ingepakt met sjaals, mutsen en zelfs wanten aan. Ik verwachtte dat het zo koud zou zijn, maar toen ik uitstapte vond ik het eigenlijk wel een lekkere temperatuur (+/- 15 graden). Mensen zijn een wat koudere temperatuur duidelijk niet gewend hier. Ik ben blij dat ik geen jas heb gekocht voor deze trip zoals mij vaak is aangeraden. Allereerst bezochten we een groen bergmeer waar het ontzettend stonk naar zwavel. Overal in het meer kon je kleine belletjes omhoog zien komen. Dit weerhield een groepje jongens er echter niet van om over de takken heen te lopen die boven het meer hingen. Onder verschillende weersomstandigheden neemt het meer een andere kleur aan. Toen ik het bezocht was het licht groen. Vervolgens zijn we naar een klein geothermisch park gereden waar een vulkaankrater te zien was waar uit een soort kokende modderpoel heel veel rook kwam. Ik heb zoiets al eens eerder gezien in Nieuw Zeeland, maar het was totaal niet te vergelijken. Waar ze in Nieuw Zeeland alles beschermen, moet je in Indonesië uitkijken dat je niet in een kokend modder- of zwavelpoeltje stapt. Je kunt het ‘pad' herkennen door het spoor afval dat er door het park heen loopt. Ook de rustige, ontspannen sfeer van Nieuw Zeeland is niet helemaal hetzelfde hier. Hier word je vermaakt door een radio die keihard aanstaat in het midden van het parkje door een vrouw die hoopt wat souvenirs te kunnen verkopen.

Voordat ik het wist zat het weekje Yogya er alweer op. Na een heerlijke week mooie plekken bezoeken, lekker zwemmen, zonnen en verrukkelijk eten was het weer tijd om terug te gaan. De vlucht van Yogya naar Jakarta was prachtig. Vanuit de lucht waren de vulkanen erg goed te zien. Naast mij zat een hele lieve en bezorgde vrouw. Ze vond het (zoals iedereen hier) maar niks dat ik alleen op reis ben. Een uur en een lading koek en snoep later, waren we aangekomen in Jakarta. Ik had gelijk al heimwee naar Yogya, maar ik heb mijn lieve collega's ook wel gemist. Ze zijn erg blij dat ik weer terug ben en ik kreeg van iedereen cadeautjes en eten. Ik had zelf ook wat dingen mee gebracht vanuit Yogya. Het is hier niet lastig om te bedenken wat je mensen moet geven. Eten doet het altijd goed. Dus ik had typische koekjes en cakejes uit Yogya meegenomen.

Bruiloft Wendy's familie
Afgelopen zaterdag heeft Wendy (collaga) mij meegenomen naar de bruiloft van zijn neefje. Het was een hele grote bruiloft en er waren erg veel mensen. Zijn neefje en vrouw komen uit Indonesië, maar wonen hun hele leven al in Nederland. Dus ik was niet de enige Nederlander aanwezig. Ze zijn eerder al getrouwd in Nederland, maar gaven nog een heel groot feest in Indonesië voor de familie en vrienden. Iedereen was heel mooi gekleed en er was eten in overvloed. Het was heel bijzonder om een keer mee te maken. De reis erheen en weer terug duurde wel heel erg lang. Wendy had veel pauze nodig en na een uur moest hij al even slapen om weer bij te komen. Ook rookt hij ontzettend veel. Weliswaar wel met het raam open, maar toen ik thuis kwam rook ik helemaal naar rook.

Nu ben ik weer begonnen met mijn stage. Na deze week heb ik nog 4 weken te gaan. De tijd gaat zo snel. Vanmiddag ga ik met een groep meisjes zwemmen bij een zwembad in de buurt. We krijgen toestemming om dit onder werktijd te doen, haha. Daarna gaan we lekker sushi eten en 's avonds blijf ik slapen bij Nicky, een vriendin van Spacetoon. Morgen zijn we namelijk vrij vanwege een feestdag. Ik heb zo'n gevoel dat de laatste weken voorbij gaan vliegen. Ik heb al wel besloten dat als ik klaar ben met stage is nog voor een paar dagen terug ga naar het ontspannen Yogyakarta om vanaf daar mijn reis door Indonesië te beginnen. Het lijkt me vreemd en moeilijk om hier gedag te moeten zeggen, maar het vooruitzicht om binnenkort te beginnen met reizen klinkt ook heerlijk.

Nog één laatste dingetje. Tot nu toe ontvang ik zo goed als geen post, terwijl ik weet dat best wat mensen al brieven en kaarten gestuurd hebben. Ik vind het echt ontzettend jammer, maar ergens gaat er duidelijk iets fout. Mijn werk leegt mijn postvakje bij de lobby van het appartementencomplex en ik heb de sleutel zelf niet. Dat komt doordat het appartement van mijn baas is en hij zijn post ook laat bezorgen op dit adres. Zodra er iets voor mij binnenkomt dan zouden ze het mij geven, maar ik heb dus nog niets gehad. De enige brieven die ik heb kunnen onderscheppen heb ik zelf met veel moeite uit het postvakje gevist, omdat ze bovenop lagen. Dus voor de zekerheid moet ik jullie helaas vragen om maar niets meer deze kant op te sturen, want ik krijg het toch niet:(

Bedankt voor het lezen van mijn verhalen en alle interesse in de foto's die ik online zet! Ik vind het zo leuk om jullie berichtjes te lezen. Nieuwe foto's zijn weer te bekijken via de link 'Foto's', in het rechter menu op deze pagina. Of via: https://picasaweb.google.com/Suzannekoning89/Indonesie


Tot snel.
Veel liefs,

Suzanne