Reis door Indonesie
Lieve allemaal,
Mijn stage bij Spacetoon zit erop. Ik heb een super leuke tijd gehad en heel veel nieuwe vrienden gemaakt. Nu ben ik begonnen met mijn reis. Ik keek er erg naar uit om te gaan reizen en ik vond het ook niet heel lastig om weg te gaan uit Jakarta. Afscheid nemen van mijn collega's was alleen niet heel makkelijk. Op mijn laatste avond had ik een paar collega's bij mij thuis uitgenodigd. Ze hadden een taart voor me besteld met de tekst 'We will miss you Suzanne', maar de letters waren door de hitte eraf gegleden. En nu stond er 'Well Suz'. En ze hadden wat van mijn favoriete hapjes meegenomen. Ook hadden ze een dvd voor me gemaakt met foto's van alle collega's met persoonlijke berichtjes voor mij. In combinatie met de zielige muziek die ze eronder hadden geplakt voelde het net alsof ik ernstig ziek was ofzo. Al snel begon Sheila te huilen. Ze heeft de rest van de avond mijn hand niet meer losgelaten. Mensen hier zijn helemaal niet gewend om afscheid te moeten nemen van mensen. Van hun vrienden reist bijna niemand en al helemaal geen lange tijd. En ze zijn eigenlijk altijd omringt door dezelfde mensen. Dus afscheid van iemand nemen voor lange tijd is heel uniek voor ze.
Het was een hele leuke, maar vooral emotionele avond. Zelfs Wendy begon te huilen.
Ik vond het niet makkelijk om weg te gaan, maar toch had ik met het afscheid niet veel moeite. Ik had zoveel zin in reizen en begon in die grote vieze stad echt een beetje zat te worden. Ik zal nog veel in contact zijn met mijn collega's.
De volgende dag ben ik vertrokken naar het vliegveld. Wendy zou nog langskomen om wat spullen op te halen, maar hij had zich toch bedacht. Hij kwam liever langs als ik al weg was, want hij kon het niet aan om nog een keer afscheid te moeten nemen. Nu krijg ik iedere dag wel berichtjes van mijn collega's hoe het met me gaat. Ze zijn heel bezorgd en willen voortdurend op de hoogte worden gehouden. Na 2 nachten Yogyakarta heb ik een 3-daagse tour geboekt naar de Bromo & Ijen vulkaan. Tijdens de tour heb ik veel in de bus gezeten. 's Ochtends stonden we vroeg op (03:00) om naar Bromo gebracht te worden. Door een donker landschap word je naar een uitkijkpunt in de bergen gebracht. Boven is het ontzettend koud, maar uiteraard staan overal staan overal alweer mensen klaar die winterjassen verhuren. Met een grote groep toeristen wacht je totdat de zon opkomt. Vanaf het pikkedonker zie je langzaam Bromo verschijnen. Ik heb nog nooit zo'n mooi landschap uit het duister zien verschijnen. Dit is iets wat je mee gemaakt moet hebben als je naar Indonesië gaat.
Na weer lang in de bus gezeten te hebben en weer veel te vroeg gewekt te worden werden we de volgende dag onder aan de Ijen vulkaan afgezet. Het is best een zware klim om naar boven te komen, maar gelukkig wordt ieder groepje toeristen vergezeld door de zwavel dragers van de vulkaan. Deze mensen lopen een paar keer per dag op en neer om zwavel van de krater terug naar beneden te brengen. Hier krijgen ze dan een beetje geld voor. Ze zeggen eigenlijk niets, maar lopen gewoon vrolijk met je mee naar boven. Als je even wilt uitrusten of een foto wilt maken dan willen ze daar best even op wachten. Toen we boven bij de krater aankwamen was er weinig te zien door alle rook die eruit kwam. Na een tijdje draaide de wind en was de enorme krater ineens helemaal in zicht. In de krater lag een groot felblauw meer en tegen de wand aan was veel geel van het zwavel te zien. Het stonk er enorm en na een half uur het prachtige uitzicht te hebben gekeken ging ik snel weer naar beneden voor frisse lucht.
Aan het einde van de 3-daagse tour werd ik door de bus afgezet in Kuta - Bali. Wat een verschil met de rest van Indonesië! Zoveel toeristen bij elkaar en niemand die je meer vreemd aanstaart. Helaas draait het hier ook allemaal om geld en wilt iedereen je dingen verkopen. Ook is alles veel duurder in Bali dan in de rest van Indonesie. Ik verbleef een paar dagen in Bali omdat ik mijn visum voor India hier moest regelen. Ik kon eindelijk weer een korte broek aan en ik heb veel op het strand gelegen. Ook heb ik een middagje gesurft. Het is 4 jaar geleden sinds ik de laatste keer had gesurft dus ik had 1,5 uur les genomen van een surfleraar. De les was alleen niet echt nodig, want ik kreeg het gevoel gelijk weer terug en de eerste 2 golven surfte ik gelijk helemaal naar het strand.
Na een paar dagen Bali heb ik een 5-daagse tour geboekt naar Komodo Island. Het was een boottocht die ons tot aan de eilanden bij de west kant van Flores bracht en weer terug naar Lombok. Tijdens de tour zaten we veel op de boot. Het was een lange afstand om bij Komodo Island te komen dus ook in de nacht vaarde we door. Het was niet makkelijk om de eerste nacht in slaap te komen. We sliepen op het dek en de boot ging erg op en neer. Ook waaide de wind de lakens van iedereen steeds omhoog. En dankzij de malariatabletten had ik veel last van nachtmerries dus de tweede dag was ik al ontzettend moe. Gelukkig ging daarna het slapen beter.
Tijdens de tour zijn we veel naar afgelegen eilandjes gevaren om te snorkelen en te zwemmen. En na een paar dagen kwamen we eindelijk aan bij Komodo Island waar de Komodo dragon te zien is. De Komodo dragon is de grootste hagedis ter wereld en ze kunnen wel 3 meter lang worden. (zie foto's Picasa) Op Komodo Island zijn we verdeeld in kleine groepjes. Ieder groepje had een eigen ranger die voor ons opzoek ging naar de Komodo dragon. Na zo'n 20 minuten zagen we de eerste in het bos rondlopen. Ze zijn erg groot en kunnen blijkbaar ontzettend snel rennen, maar tijdens de tour hebben ik ze alleen heel sloom door het bos zien lopen. Het was indrukwekkend om zulke grote hagedissen van dichtbij te bekijken.
Die nacht hadden we behoorlijke hoge golven op zee. De boot ging alle kanten op en de meeste mensen hadden erg slecht geslapen. Dus na 5 dagen op de boot was ik blij om weer op het vaste land te zijn. Op de boot van Lombok terug naar Bali zat ik samen met de andere toeristen op het dek. Indonesiërs gaan hier eigenlijk niet vrijwillig zitten, omdat ze niet in de zon willen. Echter is er altijd een groepje die de toeristen toch nieuwsgierig naar boven volgt. Ze gaan giechelend met zen allen in de schaduw, helemaal ingepakt, naast de toeristen zitten. De hele boottocht lang (5 uur) hebben ze hun ogen niet van ons af kunnen houden. Zo nu en dan komt er één even naast je bij de reling staan terwijl een vriend 'onopvallend' een foto maakt.
Nu ben ik terug op Bali. Gisteren heb ik Karina weer ontmoet en nu verblijven we samen bij haar familie. Haar nicht vindt het erg leuk om ons Bali een beetje te laten zien. Dus vandaag zijn we met de auto naar Ubud, Monkey forrest en de olifantentempel geweest. De Balinese cultuur is zo sterk aanwezig hier. Overal waar je komt staan prachtige Hindoe beelden en liggen offers voor de goden. Ook ruik je overal de heerlijke aroma van de wierook. Bali is heel toeristisch, maar ik vind het een hele fijn plek om mijn reis door Indonesië af te sluiten. Over een paar dagen vlieg ik naar India. Het reizen daar gaat ongetwijfeld een wereld van verschil worden. Ik heb er erg veel zin in.
Bedankt voor het lezen van mijn verhalen over Indonesië.
Liefs,
Suzanne
Een weekje naar Yogya
Het is weer even geleden dus ik heb weer een hoop te vertellen.Vorige week ben ik er namelijk lekker een weekje tussenuit geweest. Ik had toestemming gevraagd op mijn stage voor een weekje vakantie in ruil voor een week langer stage. Dat vonden ze geen probleem. Dus ik ben samen met Frank, Wati en hun kindje een week naar de stad Yogyakarta in Centraal Java gegaan. Dit is een stad waar een hele rustige en ontspannen sfeer hangt. Het was erg lekker om even weg te zijn van de drukte en chaos van Jakarta.
Op zaterdagochtend vertrok ik met de trein vanuit Jakarta naar Yogyakarta. Het is een lange treinreis, maar onderweg is er genoeg te zien. De trein zelf (executive) is erg luxe en het was helemaal geen vervelende rit. Het uitzicht vanuit de trein was voornamelijk dorpjes en rijstvelden. Het was een mooie reis, maar om eerlijk te zijn vond ik het uitzicht vanuit het vliegtuig spectaculairder. Ik vloog namelijk weer terug naar Jakarta een week later. Niet alleen is vliegen en stuk sneller, het kostte ook minder dan de trein.
Toen ik op zaterdagavond aankwam in Yogya voelde ik gelijk al een totaal andere sfeer dan in Jakarta. Mensen zijn hier erg gewend aan toeristen en maar weinig mensen staarde naar me. Dat is ook wel eens lekker, haha. Het is fijn om even niet voortdurend alle aandacht te krijgen. Ik vind het niet erg om aangesproken te worden of om op de foto te gaan, maar even een weekje wat minder aandacht is na 5 weken wel even aangenaam. Hier was ik gewoon 1 van de toeristen. Ook al waren dat er niet eens zoveel, omdat het nu geen hoogseizoen is.
Prambanan
Helaas werd ik zaterdagavond gelijk ziek van de kip die ik eerder die avond had gegeten. Dus de eerste paar dagen lag ik voornamelijk op bed. Nadat ik wat opgeknapt was ben ik samen met Wati op de scooter door de rijstvelden naar Prambanan gereden. Prambanan is het grootste Hindoe-Javaanse tempelcomplex in Indonesië. Het was een mooie rit erheen en onderweg was de grote vulkaan Merapi ook goed te zien en dat was best een indrukwekkend uitzicht. Enkele jaren geleden is Merapi nog uitgebarsten en daar zijn de sporen nog goed van te zien. We zijn al vroeg op pad gegaan, maar helaas was het er toch nog best druk. Er waren veel schoolkinderen bij de tempels die voornamelijk geïnteresseerd waren in de paar toeristen die er rondliepen. Wati en ik konden ook nergens rustig zitten zonder steeds gevraagd te worden om op de foto te gaan. Dus na zelf wat foto's gemaakt te hebben en na nog meer geposeerd te hebben voor andere mensen, zijn we teruggegaan naar het hotel.
Borobodur
Wat ik erg mooi vond tijdens mijn vakantie in Yogya was mijn tripje naar het enorme tempelcomplex Borobudur. 's Ochtends om 5 uur werd ik bij mijn hotel opgehaald voor de tour naar Borobodur en Dieng Plateau. Onderweg hadden we een prachtige zonsopgang waarbij de Merapi vulkaan goed te zien was. Toen we aankwamen bij Borobodur was het nog tamelijk rustig, maar dat veranderde al snel. Veel studenten gaan naar de Borobodur toe om toeristen te ontmoeten en zo Engels te leren. Er zijn echter veel minder toeristen dan studenten. Dus alle toeristen die er zijn worden gelijk gevraagd of ze gezelschap willen. Ik vond het echter wel even lekker om alleen rond te lopen en te genieten van het mooie uitzicht en natuur, maar alleen genieten van dingen is een beetje ongewoon in Indonesië. Ook foto's maken zonder dat je zelf poseert, vinden mensen een beetje vreemd. Dus ik werd steeds gevraagd of ik op de foto wilde. Ik heb een heerlijke ochtend gehad bij Borobodur en met de laaghangende mist rondom het complex gaf het een hele mysterieuze indruk.
Dieng Plateau
Na het bezoek aan Borobodur zijn we een paar uur verder gereden naar het Dieng vulkanencomplex. Iedereen waarschuwde mij ervoor dat het ontzettend koud zou zijn boven in de bergen. Onderweg zag ik de lokale bevolking al dik ingepakt met sjaals, mutsen en zelfs wanten aan. Ik verwachtte dat het zo koud zou zijn, maar toen ik uitstapte vond ik het eigenlijk wel een lekkere temperatuur (+/- 15 graden). Mensen zijn een wat koudere temperatuur duidelijk niet gewend hier. Ik ben blij dat ik geen jas heb gekocht voor deze trip zoals mij vaak is aangeraden. Allereerst bezochten we een groen bergmeer waar het ontzettend stonk naar zwavel. Overal in het meer kon je kleine belletjes omhoog zien komen. Dit weerhield een groepje jongens er echter niet van om over de takken heen te lopen die boven het meer hingen. Onder verschillende weersomstandigheden neemt het meer een andere kleur aan. Toen ik het bezocht was het licht groen. Vervolgens zijn we naar een klein geothermisch park gereden waar een vulkaankrater te zien was waar uit een soort kokende modderpoel heel veel rook kwam. Ik heb zoiets al eens eerder gezien in Nieuw Zeeland, maar het was totaal niet te vergelijken. Waar ze in Nieuw Zeeland alles beschermen, moet je in Indonesië uitkijken dat je niet in een kokend modder- of zwavelpoeltje stapt. Je kunt het ‘pad' herkennen door het spoor afval dat er door het park heen loopt. Ook de rustige, ontspannen sfeer van Nieuw Zeeland is niet helemaal hetzelfde hier. Hier word je vermaakt door een radio die keihard aanstaat in het midden van het parkje door een vrouw die hoopt wat souvenirs te kunnen verkopen.
Voordat ik het wist zat het weekje Yogya er alweer op. Na een heerlijke week mooie plekken bezoeken, lekker zwemmen, zonnen en verrukkelijk eten was het weer tijd om terug te gaan. De vlucht van Yogya naar Jakarta was prachtig. Vanuit de lucht waren de vulkanen erg goed te zien. Naast mij zat een hele lieve en bezorgde vrouw. Ze vond het (zoals iedereen hier) maar niks dat ik alleen op reis ben. Een uur en een lading koek en snoep later, waren we aangekomen in Jakarta. Ik had gelijk al heimwee naar Yogya, maar ik heb mijn lieve collega's ook wel gemist. Ze zijn erg blij dat ik weer terug ben en ik kreeg van iedereen cadeautjes en eten. Ik had zelf ook wat dingen mee gebracht vanuit Yogya. Het is hier niet lastig om te bedenken wat je mensen moet geven. Eten doet het altijd goed. Dus ik had typische koekjes en cakejes uit Yogya meegenomen.
Bruiloft Wendy's familie
Afgelopen zaterdag heeft Wendy (collaga) mij meegenomen naar de bruiloft van zijn neefje. Het was een hele grote bruiloft en er waren erg veel mensen. Zijn neefje en vrouw komen uit Indonesië, maar wonen hun hele leven al in Nederland. Dus ik was niet de enige Nederlander aanwezig. Ze zijn eerder al getrouwd in Nederland, maar gaven nog een heel groot feest in Indonesië voor de familie en vrienden. Iedereen was heel mooi gekleed en er was eten in overvloed. Het was heel bijzonder om een keer mee te maken. De reis erheen en weer terug duurde wel heel erg lang. Wendy had veel pauze nodig en na een uur moest hij al even slapen om weer bij te komen. Ook rookt hij ontzettend veel. Weliswaar wel met het raam open, maar toen ik thuis kwam rook ik helemaal naar rook.
Nu ben ik weer begonnen met mijn stage. Na deze week heb ik nog 4 weken te gaan. De tijd gaat zo snel. Vanmiddag ga ik met een groep meisjes zwemmen bij een zwembad in de buurt. We krijgen toestemming om dit onder werktijd te doen, haha. Daarna gaan we lekker sushi eten en 's avonds blijf ik slapen bij Nicky, een vriendin van Spacetoon. Morgen zijn we namelijk vrij vanwege een feestdag. Ik heb zo'n gevoel dat de laatste weken voorbij gaan vliegen. Ik heb al wel besloten dat als ik klaar ben met stage is nog voor een paar dagen terug ga naar het ontspannen Yogyakarta om vanaf daar mijn reis door Indonesië te beginnen. Het lijkt me vreemd en moeilijk om hier gedag te moeten zeggen, maar het vooruitzicht om binnenkort te beginnen met reizen klinkt ook heerlijk.
Nog één laatste dingetje. Tot nu toe ontvang ik zo goed als geen post, terwijl ik weet dat best wat mensen al brieven en kaarten gestuurd hebben. Ik vind het echt ontzettend jammer, maar ergens gaat er duidelijk iets fout. Mijn werk leegt mijn postvakje bij de lobby van het appartementencomplex en ik heb de sleutel zelf niet. Dat komt doordat het appartement van mijn baas is en hij zijn post ook laat bezorgen op dit adres. Zodra er iets voor mij binnenkomt dan zouden ze het mij geven, maar ik heb dus nog niets gehad. De enige brieven die ik heb kunnen onderscheppen heb ik zelf met veel moeite uit het postvakje gevist, omdat ze bovenop lagen. Dus voor de zekerheid moet ik jullie helaas vragen om maar niets meer deze kant op te sturen, want ik krijg het toch niet:(
Bedankt voor het lezen van mijn verhalen en alle interesse in de foto's die ik online zet! Ik vind het zo leuk om jullie berichtjes te lezen. Nieuwe foto's zijn weer te bekijken via de link 'Foto's', in het rechter menu op deze pagina. Of via: https://picasaweb.google.com/Suzannekoning89/Indonesie
Tot snel.
Veel liefs,
Suzanne
Alweer een maand in Jakarta
Ik ben dit weekend alweer een maand weg van huis. De tijd gaat zo snel. Ook mijn stage zit er eind deze week alweer voor de helft op. De stad en het land beginnen langzaam al als mijn tweede thuis te voelen. Alles hier is nog steeds redelijk hetzelfde. Ik vertrek 's ochtend rond 9 uur naar mijn werk en kom vaak tegen 8 uur 's avonds thuis. Zo nu en dan ontstaat er een miscommunicatie en word ik uren vroeger of later opgehaald dan de afspraak was. Later vind ik natuurlijk niet zo erg, maar als om half 7 's ochtends mijn (vaste) telefoon in het appartement gaat dan schrik ik me helemaal kapot. Het lukt me niet op het geluid zachter te zetten en ik denk altijd dat het alarm gaat. Ik heb al een paar keer aan mijn chauffeur gevraagd of hij mij in het vervolg wilt smsen als ik niet beneden sta, maar ik krijg het idee dat hij mij niet helemaal snapt.
Jakarta
Vorig weekend ben ik naar de Botanical Gardens van Bogor geweest. Het was lekker om even uit de stad weg te zijn. Het park was erg mooi, maar helaas laten mensen hier overal afval achter. Zelfs kleine kinderen gooien zomaar hun lege blikjes op straat. De milieuvervuiling hier is een erg groot probleem, maar niemand lijkt zich er wat van aan te trekken. De rivieren zijn groen of bruin en stinken echt enorm. Op straat ligt er overal afval. Zelfs op een zonnige 'heldere' dag hangt er een wazige smog in de lucht. Ik vind het heel erg om te zien hoe mensen omgaan met het milieu en ik zou het graag willen helpen verbeteren. Ik heb alleen geen idee waar ik moet beginnen. Dus in het park bij Bogor sprak ik heel vriendelijk wat jongetjes aan die hun blikjes zo voor mijn neus op de grond gooide. Ze schaamde zich heel erg dat de buitenlander er wat van zei en raapte het gelijk met een glimlach op. Mensen nemen buitenlanders hier vaak als voorbeeld en vooral kinderen willen mij altijd nadoen. Dus in dit geval kwam dat wel goed uit, haha. De rest van de schoolkinderen keken toe. Hopelijk heb ik hen iets kunnen leren. Alhoewel ouders hier niet altijd het goede voorbeeld geven, dus of het echt zal veranderen weet ik niet.
Iets waar ik ook nog steeds van sta te kijken is hoe ouders hun kleine kinderen meenemen op de scooter. Soms zit er een heel gezin op 1 scooter. Vader, moeder en 3 kinderen, waarvan heel vaak ook kleine baby's. Ze scheuren door het verkeer terwijl de kinderen met 1 hand vastgehouden worden. Alles wordt meegenomen op de scooter. Mensen met meubels, dieren, kant en klare kraampjes met eten en drinken.. Sommige mensen nemen zoveel spullen met op hun scooter dat je van de zijkant/achter niet eens meer een persoon ziet zitten.
Yogyakarta
Afgelopen weekend heb ik ook Karina, Frank, Wati en hun dochtertje ontmoet. Ik ken deze mensen via mijn opa en oma. Ik heb een hele leuke dag met hen gehad. En over een week ga ik Frank en Wati opzoeken in Yogyakarta. Dit is een mooie, rustige stad in centraal Java. Rondom Yogya zijn erg veel bezienswaardigheden. Enkele dingen die ik graag wil bezoeken daar zijn de tempelcomplexen Borobodur en Prambanan, Merapi vulkaan en het geothermische Dieng Plateau. Ik heb toestemming gevraagd om een week stage om te ruilen, vandaar dat ik dit weekje tijdens mijn stage weg kan. Ik ga met de trein erheen en vlieg met het vliegtuig weer naar Jakarta. Vliegen is gek genoeg goedkoper, maar ik wilde de treinreis ook graag mee maken.
Stage
Verder gaat op mijn stage alles goed. Ik vind het soms wel lastig om bezig te blijven. Het Engels van mensen is niet heel goed en daarom zit ik vaak uiteindelijk maar mee te kijken hoe andere mensen aan het werk zijn. Veel mensen zijn nog steeds te verlegen om tegen mij te praten en durven daarom dingen niet uit te leggen. De personen waarvan het Engels wel goed is hebben alleen niet altijd tijd voor mij of weten er zelf ook niet zoveel vanaf. Ik had aangegeven bij één van mijn collega's dat ik niet zo goed weet waarmee ik kan helpen. Vanaf volgende week zal ik echter wel meer bezig zijn, want dan komt 'de grote baas' waar iedereen zo bang voor is.. Ik zal voor hem en voor de rest van mijn team mijn ideeen voor een nieuw televisieprogramma presenteren (eindelijk). Hopelijk komt er dan snel wat op gang en kan ik bezig gaan met de productie van een nieuw programma. Het is niet dat ik me verveel, maar het tempo zou soms wel iets omhoog kunnen;)
Gevallen
Afgelopen maandag stonden er allemaal gekke stepjes met 3 wielen in de gang bij Spacetoon. Mijn collega's en ik gingen tussen de middag dus even steppen op het pleintje. Ik wist niet dat de stepjes nogal onstabiel waren en er al een paar collega's behoorlijk hard gevallen zijn die middag. Dus toen ik na 5 minuten steppen dacht alles onder controle te hebben ging het fout. Ik maakt een bochtje en de step klapte ineens naar achter. Blijkbaar stond ik niet goed ofzo en ik viel heel hard op mijn hoofd. Al mijn collega's moesten eerst heel hard lachen (dat doen mensen hier al er spanning, emotie, stress etc. is) en pas nadat ik een tijdje op de grond bleef zitten kwamen mensen langzaam aan naar me toe. Ik was best hard gevallen en heb de hele week al veel last van mijn hoofd en nek. Ik ben twee dagen ziek thuis gebleven, omdat ik best hoofdpijn had overgehouden eraan. Mijn collega's waren natuurlijk ontzettend bezorgd en bleven iedere keer maar hun excuus aanbieden voor het gevaarlijk speelgoed bij Spacetoon. De stepjes zijn nu weg en ik begin me gelukkig weer beter te voelen.
Taman Mini
Ik heb een beetje pech gehad deze week, maar natuurlijk maak ik ook een hoop leuke dingen mee. Morgen neemt Wendy ons mee naar Taman Mini en ik heb er ontzettend veel zin in. Het is een heel groot miniatuur attractiepark over Indonesie. Het geeft een overzicht van de cultuur en natuur van het land. Er zijn allerlei verschillende tuinen, religieuze gebouwen, musea etc. Dus het wordt vast weer een hele leuke dag:)
Na mijn avontuur in Yogyakarta zal ik weer nieuwe verhalen en foto's met jullie delen. Bedankt voor het lezen! En als jullie foto's willen zien dan kan dat weer op mijn picasa:
https://picasaweb.google.com/Suzannekoning89/Indonesie
Veel liefs,
Suzanne
Lange werkdagen bij Spacetoon
Lieve familie en vrienden,
Bedankt voor alle lieve berichtjes die jullie mij gestuurd hebben. Ook bedankt voor jullie bezorgde mailtjes over de aardbeving begin deze week. De aardbeving was in Sumatra en dat is erg ver weg van waar ik zit. In Jakarta komen zulke dingen eigenlijk bijna nooit voor. Vaak is het de west kust van Sumatra die getroffen wordt door natuurrampen. We hebben hier wel veel meegeleefd met de mensen daar. Waar ik zit is het helemaal veilig. Dus geen zorgen om mij?
Ik heb deze week een leuke werkweek gehad. Ik heb niet heel veel gewerkt, maar het was vooral erg gezellig, haha. We hebben weer zoveel gepraat en gelachen en blijven vaak na werktijd ook nog even hangen. In de avond doe ik vaak niet zoveel meer. Ik kom meestal tussen 7 en 8 uur thuis na lang in de file te hebben gestaan. Ik vind het helemaal niet erg om 's avonds niet zoveel tijd meer te hebben. Mijn collega's zijn ook mijn vrienden en er wordt voortdurend gekletst en zelfs tijdens werktijd doen we wel eens leuke dingen. (even winkelen etc.) Alles gaat in zo'n ontspannen tempo hier. We gaan vaak uiteten tijdens de lunch en blijven dan gerust anderhalf uur weg. Een heerlijke uitgebreide maaltijd kost ook helemaal niets. En mijn collega's weten de beste en goedkoopste restaurantjes te vinden. Als we gaan lunchen ben ik gemiddeld nog geen 2 euro kwijt.
Pannenkoeken bakken
Deze week heb ik voor het hele bedrijf kleine pannenkoekjes gebakken. Ik kon weer eens niet slapen dus ik stond ik de nacht te bakken. Ik had een pak pannenkoeken meegenomen en had voor iedereen kleine pannenkoekjes ingepakt. Toen ik het bord neerzette kwam iedereen als een stel aasgieren om mij heen staan. (Eten is zo belangrijk hier, als mensen niet aan het eten zijn dan wordt er wel over gesproken). Ik pakte wat pannenkoekjes voor wat mensen die buiten zaten en toen ik terugkwam hoorde ik overal gesmak en lag er een leeg bord op de tafel. Ik wilde voor de lieve moeders van wat collega's ook nog een pannenkoekje opzij leggen, maarja dan had ik dat gelijk moeten doen. Ik had het kunnen verwachten met eten. Zo gaat het hier;)
Een paar collega's van mij hebben namelijk een hele lieve moeder. Zo heb ik de moeder van Wendy al mogen ontmoeten die mij helemaal vastpakte toen ze me zag en mij een hele mooie sjaal heeft gegeven. En Karina gaf mij vrijdag een truitje die haar moeder speciaal voor mij had gemaakt toen ze hoorde dat ik in Indonesië was aangekomen. Ze is er twee weken intensief mee bezig geweest.
Verjaardag in Indonesië
Karina was deze week jarig. Het is hier traditie dat mensen op je verjaardag eieren, bloem, koffiepoeder etc. naar je toe gooien om je te ‘feliciteren'. Ik had het spektakel net misgelopen omdat ik Engels aan het leren was aan één van de presentatoren. Mijn collega vertelde mij dat ik kans heb dat ze mij ook zullen bekogelen op mijn laatste dag. Ik vrees nu al hiervoor. Doe mij maar gewoon een hand.
Toch op de tv
Afgelopen woensdag hebben ze mij op het werk eindelijk weten te strikken om voor de camera te gaan. Ik heb wat zinnetjes moeten zeggen in het Nederlands voor de honderdste aflevering van Video Lucu. Ze willen dit dan gaan ondertitelen en denken hiermee indruk te maken op de kijker. Ik vraag het me af, haha..
Ze vragen als sinds mij aankomst of ik alsjeblieft in de shows te gast wil zijn. Een buitenlander is hier razend populair en als ik te gast ben dan zijn ze ervan overtuigd dat er meer mensen naar Spacetoon zullen kijken. Ik moet nog steeds wennen aan alle aandacht. Als ik in de lift sta dan draaien mensen zich gewoon naar me toe om mij ongegeneerd aan te kunnen staren. In winkels pakken meisjes dezelfde kleren die ik pak na mij nauwkeurig te hebben geobserveerd. Op straat komen mensen naar mij toe of ze met me op de foto mogen. Kinderen willen allemaal zo dicht mogelijk bij mij in de buurt zitten terwijl hun moeders mij met grote ogen aanstaren. En zelfs baby's kunnen niet stoppen met staren. Ik voel me hier net een ster. En zelfs na twee weken went het niet. Buitenlanders zijn best uniek in Jakarta. Soms zou ik stiekem wel eens willen dat ik alleen naar de markt kan gaan zonder voortdurend lastig gevallen te worden, maar zulke dingen zijn helaas niet echt slim om te doen. Het is niet gevaarlijk, maar mensen zijn gewoon steeds naar je aan het kijken en passen overal de prijs aan waar je naar binnenloopt. Ik zal dingen op de markt bijvoorbeeld nooit voor de Indonesische prijs kunnen kopen. Ook moet ik als buitenlander wel meer uitkijken voor zakkenrollers enzo.
Blank is mode
Ik heb het is Thailand al eerder mee gemaakt. Ook in Indonesië wil iedereen graag blank zijn. Ik moet mensen voortdurend uitleggen waarom mensen in Nederland een tintje door de zon mooi vinden. Ze snappen niet dat wij in de zomer graag bruin willen worden. Overal staan reclameborden met meisjes die in 3 simpele stappen een witte huid kunnen krijgen. Overal zit dan ook ‘whitening' in, zelfs in deodorant. Zelf wil ik graag een beetje bruin worden hier, maar iedereen probeert dat tegen te houden. Het liefst zijn mijn collega's de hele dag binnen en als ze buiten zijn dan zitten we altijd in de schaduw. Soms ga ik wel eens met een stoel in de zon zitten en dan moet iedereen heel hard lachen en vinden het zonde van mijn mooie witte melkflessen van benen.
Engelse les
Op mijn stage geef ik 1 keer in de week Engelse les aan de presentatoren. Deze week was de eerste keer. Het was erg grappig om te doen. Een klein klasje met nieuwsgierige Indonesische kopjes die allemaal precies herhaalde wat ik zei. Ik had het hele alfabet op een bord geschreven en één voor één praatte ze mij na. Ik moest steeds even wegdraaien om niet in de lach te schieten. Iedereen was echter heel serieus mee aan het doen en ze waardeerde het ontzettend dat ik ze hiermee hielp. Vooral Boy, een dunne, kleine jongen met een enorme bos met krullend haar, wil ontzettend graag zijn Engels verbeteren. Zijn Engels is niet erg goed, maar alles wat hij kan zeggen herhaalt hij ook in ieder gesprek dat we hebben. Onze gesprekken zijn vaak half Engels half Indonesisch en dan begrijpen we elkaar wel. Zodra hij tegen mij praat maakt hij er een hele show van. Dan gaat hij staan en beeldt hij wild met zijn armen uit wat hij bedoelt. Het ziet er zo ontzettend grappig uit. Ik probeerde hem al eens op de film te zetten, maar ondanks hij zelf presenteert is hij erg verlegen voor mijn camera.
Naast Engelse les ben ik deze week ook bezig geweest met het analyseren van de televisieprogramma's. De televisie hier is niet te vergelijken met in Nederland. Ze weten veel minder van geluid, licht, montage etc. Ook bij Spacetoon kunnen er een hoop dingen beter. Veel programma's worden opgenomen met slechte belichting. Vaak is de presentator overbelicht en zie je een enorme schaduw op de wand achter hem. Er verspringen shots, landen vliegen op de neus van de presentator of er komen er ineens foutmeldingen op het scherm achter de presentator te staan. Niemand die iets ziet en ze draaien gewoon door. Er zijn veel van deze details die niemand lijkt op te vallen. Ik heb zulke dingen daarom opgeschreven en het hen in een vergadering voorgelegd. Ze waren helemaal enthousiast en verrast en vonden het geweldig dat ik hen kon helpen hiermee.
Mijn stage opdracht is om een nieuw televisieprogramma te bedenken. Ik heb mijn plan de derde stagedag al helemaal uitgewerkt, maar het is nog steeds niet besproken. Iedere keer wordt er gezegd dat de vergadering er snel aankomt, maar vervolgens gebeurt er niets. Het gaat allemaal echt in slakkengang hier en ik vind dat nog steeds erg wennen. Er zijn soms dagen dat er bijna niets gebeurt, terwijl mensen wel braaf 9/10 uur of soms langer op kantoor zijn. Ze klokken zichzelf netjes uit als de dag voorbij is, maar veel werk is er vaak niet geleverd. Soms wil ik bijvoorbeeld even werken aan mijn stageverslag voor school, maar voor ik het weet komt er weer een collega naar mij toe die vraagt of ik erg druk ben. Als ik vraag wat er is dan begint hij een heel gesprek met me, omdat hij zo graag Engels wilt leren. Er is bijna geen mogelijkheid op het werk om te kunnen werken:P Dus ik probeer zelf maar bij iedere uitzending aanwezig te zijn en ik neem soms al een beetje de leiding waar dat kan. Mensen behandelen mij toch al alsof ik de baas ben, dus ik grijp mijn kans om te leren hoe ik een team moet leiden, haha. Vooral in de studio probeer ik mee te helpen om dingen beter op beeld te krijgen. Als ik Indonesisch had gesproken dan zou ik best snel een hoge functie kunnen krijgen. Ik ben samen met Karina namelijk de enige met een (media) opleiding en mensen vragen voortdurend dingen aan mij alsof ik alles weet.
Ik zie dat ik weer een erg lang verhaal aan het typen ben. Dus ik zal maar eens stoppen. Lief dat jullie allemaal zo geïnteresseerd zijn in mijn verhalen en het doet mij goed om jullie berichtjes te lezen. Morgen begint er weer een nieuwe week waar ik ongetwijfeld weer een hoop grappige, gekke en leerzame dingen zal mee maken. Ik zal het snel weer met jullie delen?
Liefs,
Suzanne
Eerste werkdagen
Hallo allemaal,
Mijn eerste twee werkdagen zitten er alweer op en ik heb veel te vertellen.
Dus bereid je voor op weer een lang verhaal;)
Eerste werkdag
Afgelopen maandag had ik mijn eerste werkdag bij Spacetoon. Ik werd opgehaald door mijn eigen chauffeur en naar het bedrijf gebracht. De weg ernaartoe duurde ruim een uur, maar in vergelijking met mijn collega's hoef ik niet lang te reizen. Onderweg heb ik alles voorbij zien komen. Mensen die op straat aan het plassen waren, scooters met 5 personen erop of kleine baby's tussen de ouders in. En paleizen van huizen en absurd grote auto's. In Jakarta zijn de verschillen tussen arm en rijk zo ontzettend groot.
Toen ik aankwam bij het bedrijf werd ik al gelijk erg vriendelijk ontvangen. Iedereen wilde mij een hand geven en Engels met me praten. Vooral de grappige productieassistent Wendy wilde mij alles laten zien. Hij nodigde mij gelijk uit voor een feestje in Bandung met zijn familie. Ook andere collega's gaan erheen dus mijn eerste twee weekenden zitten nu al volgepland.
De eerste uitzending van de dag was een show dat te vergelijken is met Funniest Homevideo's. Twee presentatoren kondigen ieder filmpje op een hele enthousiaste (typisch Aziatische) manier aan. Nadat het was opgenomen mocht ik kijken in de regiekamer bij de volgende uitzending.
Om 12 uur gingen we al lunchen. Langzaam maar zeker kwamen er steeds meer collega's bij zitten. Ze wilden allemaal met me praten. Na een uur zaten we met wel 20 mensen in de kantoortuin die allemaal om mijn aandacht vroegen. Als ik in gesprek was met iemand dan hoorde ik steeds mijn naam ‘Susaaaanne? Hellooo! ‘ Om 4 uur gingen we pas weer aan het werk.
Toen hadden we een show waarin een bandje kwam optreden. Deze band heet O'robot, omdat de zanger een robotarm heeft. Mijn collega's wilde mij graag aan hem voorstellen dus ik werd het kantoor uitgesleurd naar buiten om hem te ontmoeten. Het zag er heel vreemd uit. Hij had allemaal lichtjes en apparatuur eraan hangen. Al mijn collega's keken vol bewondering hoe ik hierop zou reageren. Ik zei maar dat ik het erg knap vond dat hij dat zelf had gemaakt. Vervolgens zijn we 5 keer op de foto geweest en wilde iedereen dat ik steeds zijn arm aanraakt. Na wat vertraging kon de show beginnen. Voordat de show begon werd mij al gevraagd of ik te gast wilde zijn. Ik wees het vriendelijk af en zei dat ik liever achter de camera stond. Vervolgens is het mij nog een paar keer gevraagd, dus ik heb het idee dat ik vroeg of laat een keer in een show te zien ben.. Na een eeuwigheid wachten en geluids- en camera checken stond het er eindelijk op.
Overstromingen
Maandag en dinsdag is er veel regen gevallen. Bij ons in Nederland loopt het water gewoon weg, maar in Jakarta zorgt dit gelijk voor overstromingen. Vele straten staan helemaal blank en mensen lopen tot aan hun knieën door het water. Ook lopen veel huis helemaal onder. Mijn chauffeur kon mij dinsdag dus ook pas 3 uur later ophalen dan afgesproken was, omdat de halve stad was afgezet.
Woensdagochtend zou ik opgehaald worden om 7 uur om de ochtendshow te kunnen zien. Dat is een talkshow over gezondheid die live is. Ik kreeg alleen om half 7 een smsje dat het huis van mijn chauffeur was ondergelopen en hij nog niet kan komen. Hij zou mij iets later komen ophalen en ze vonden het erg vervelend voor mij. Het feit dat zij zich zorgen maken om mij in zo'n situatie vind ik nog steeds erg wennen. Ik vind het zo ontzettend zielig voor mijn chauffeur, maar toch gaan de zorgen uit naar mij omdat ik niet vervoerd kan worden nu..
Op mijn werk is iedereen altijd vrolijk. Als ik 's ochtends kom aanlopen dan komen mensen uit alle hoeken aangerend om mij gedag te zeggen. Ze willen continue met mij praten en doen er alles aan om mij aan het lachen te maken. Indonesiërs vinden het vooral leuk om een kleine show op te voeren en dan heel hard om zichzelf lachen. Ik heb gisteren een hele goochelshow en dans act opgevoerd gekregen. En iedere keer komen er collega's naar mij toe om heel trots te laten horen wat ze allemaal al kunnen zeggen in het Engels. Als iemand dan iets fout zegt dan ligt het hele bedrijf in een deuk. Indonesiërs doen alles met een lach. Ze maken elkaar belachelijk of praten over ernstige situaties, maar alles gaat gepaard met een grapje. Ze bieden daarna wel altijd hun excuus aan.
Ik moet vooral steeds ontzettend lachen om mijn grappige collega Wendy. Hij is een hele luidruchtige en komische man waar iedereen erg hard om moet lachen. Alleen al om zijn accent kan ik helemaal in een deuk liggen.
Tijdens het werk wordt er ook veel gepraat en gelachen. Ik denk dat ik van de 20 uur dat ik nu gewerkt heb wel 18 uur heb gepraat en gelachen. Ook wil iedereen voortdurend met mij op de foto. Er zijn al wat foto's op Facebook gezet geloof ik. Als ik de studio in kom dan valt het stil en vragen mensen eerst waar de ‘Bouleh' (buitenlander) vandaan komt en dan of ze ermee op de foto mogen. Ik ben de afgelopen dagen met zo ontzettend veel mensen op de foto geweest en heb geen idee wat er met die foto's gaat gebeuren:P
Vandaag (woensdag) ben ik al uitgenodigd om mee te gaan naar een ‘ster'. Een hele populaire kinder guru ofzo. Ze willen hem graag in de show hebben en daarom hebben ze vandaag een afspraak met hem gemaakt. Ik weet niet precies waarom ik mee mag, maar ongetwijfeld dat ik met hem op de foto ga...
Stage opdracht
Tijdens mijn stage is het de bedoeling dat ik een nieuw televisie programma ga bedenken dat aansluit bij Spacetoon. Vervolgens wordt het tijdens mijn stageperiode ook nog opgezet en geproduceerd. Ik zal hier dan de ‘productieleider' van worden. Ik vind het best wel spannend om dat te doen. Ze vragen mij nu al steeds of ik al ideeën heb terwijl ik pas net van deze opdracht afweet. Dus ik moet er nog goed over nadenken en binnenkort beginnen met het schrijven van een paar concepten. Het is best lastig, want ik ken de cultuur niet zo goed en weet daarom niet goed wat er aansluit bij het publiek. Wel vind ik het erg uitdagend en ik vind het echt heel leuk om dit te mogen doen.
De foto's van mijn reis zijn weer op picasa te vinden. De link is:
https://picasaweb.google.com/Suzannekoning89/Indonesie
Of je kunt linksonder (op deze pagina) klikken op Foto's.
Bedankt voor jullie leuke en lieve reacties en tot snel!
Liefs,
Suzanne
Selamat Datang di Jakarta
Aankomst
Toen ik aankwam op het vliegveld ging het allemaal erg makkelijk. Mijn visum werd zonder problemen goedgekeurd en toen ik de gate uitliep stonden er 2 mensen met een bordje waarop mijn naam stond. En jawel, helemaal goed gespeld. Zij zijn mijn nieuwe collega's bij de productie in de studio. De jongen (Lex) heeft al veel gereisd en spreekt heel goed Engels en het meisje (Karina) was een beetje verlegen om Engels te praten. Ze wilde graag met mij praten, maar durfde het niet zo goed omdat haar Engels niet zo goed was vond ze. Er stond gelijk een privetaxi van de studio klaar en daarin werd ik richting mijn appartement gebracht. Het was een hele lange rit en onderweg kon ik de armoede, files, en vervuilde straten en wegen overal al zien. Het is een hele vieze stad en er is hier ontzettend veel armoede, maar wat zijn de mensen lief! Het begon al met mijn collega's. In de taxi kreeg ik mijn nieuwe simkaart dus daar hoefde ik mij dan geen zorgen meer om te maken. Ook kreeg ik een envelop met bijna 200 euro erin, omdat ik nog geen Indonesisch geld had..
We kwamen aan bij een gigantisch complex van allemaal hele hoge torens. In vergelijking met wat ik eerder zag in de taxi zag dit er echt extreem luxe uit. En hier zou ik komen te wonen? Het is eigenlijk een soort dorp dat ook helemaal is afgesloten. Hierin zijn allemaal hele hoge appartementencomplexen en een enorm winkelcentrum. Daarin vind je weer alles wat je nodig hebt om je een hele dag te kunnen vermaken; heel veel (vooral dure) winkels, restaurantjes, bioscopen etc.
Waar ik woon lijkt het echt een hele andere wereld. Overal staat bewaking en voor de deur staan allemaal taxi's die je overal heen kunnen brengen. Lopen is hier geen optie dus taxi's vind je overal. Niet alleen zijn de afstanden echt ontzettend groot, maar als je als blanke 2 meter loopt dan stopt er alweer een taxi naast je om je mee te nemen.
Ik woon in een appartementje dat van iemand is die er tijdelijk uit is, geloof ik. We hadden eerst nog wat gegeten, dus al mijn spullen waren al helemaal naar boven gesjouwd. Toen we binnenkwamen zaten er allemaal schoonmakers op de bank. Ik dacht eerst dat het mijn huisgenoten waren, omdat het appartement zo groot is. Het heeft twee slaapkamers en een best ruime woonkamer. Al snel werd iedereen weggestuurd en had ik door dat het wel allemaal voor mezelf is. Het is nog een beetje leeg, maar ik heb ook wat foto's van waar ik woon erop gezet. De link naar de foto's kun je rechtsonder op de pagina vinden.
Zondag
Ik had afgesproken met de zus van Wati. Wati is iemand die ik via mijn oma ken. Zij woont zelf in Nederland, maar haar zus woont (in de weekenden) in Jakarta. We spraken af op het station, omdat ze weer terug moest naar de stad waar ze studeert (Cirebon). Ze kwam ruim een half uur later dus ik was wat rond gaan lopen. Onderweg werd ik al vriendelijk gegroet door mensen op straat. Hello Misterrrr!! Mensen kijken naar me alsof ik niet van deze planeet ben. Eerst krijg ik hele nieuwsgierige blikken en dan lachen ze vriendelijk naar me of kijken verlegen naar de grond. Veel mensen beginnen te giechelen als ik langsloop.
Ineens kwam ik uit bij het Batavia plein met Cafe Batavia dat door Nederlanders wordt gerund geloof ik. Na nog geen 5 minuten kwam een Indonesische jongen heel verlegen aanlopen en vroeg of ik met hem en zijn vrienden op de foto wilde. Vervolgens werd er een hele fotoshoot gehouden. Toen de foto gemaakt was riepen ze allemaal interrrrrview interrrrrview!. De mobiel werd erbij gepakt en het gesprek werd opgenomen. ‘Hello Miss, what your name please?' en ‘Where from?', ‘Ahhh oke, thank you, thank you!' En helemaal tevreden liepen ze al zwaaien weer weg. Vervolgens bleven de mensen maar komen om met me op de foto te gaan. Ik dacht dat ik wel meer toeristen zou tegen komen, maar ik ben maar 3 of 4 'blanke' mensen vandaag tegengekomen. Vooral op het bekende Bataviaplein had ik er veel meer verwacht. Wel was volgens mij iedereen die ik tegenkwam Nederlands.
Toen ik terug was op het treinstation wachtte ik op de trap van de ingang. Ik zag dat de meisjes voor mij de camera al klaar hadden, maar ze waren te verlegen om naar mij toe te komen om te vragen voor een foto. In plaats daarvan kreeg ik iedere paar seconden een glimlach. Verderop zaten wat oudere mensen op een verhoging. Ze seinden dat ik hun kant op moest komen. De oude man stond op en bood mij zijn plekje op de verhoging aan, omdat dat net iets comfortabeler was. Zelf ging hij op de grond zitten naast mij zitten. Haha, ongelofelijk toch. De man wilde mij graag wat Indonesisch leren en pakte papier en een pen. Hij schreef heel langzaam ‘Apa Kabar?' (hoe gaat het?) en ik antwoordde ‘Baik Sekali' (heel goed). Hij werd zo enthousiast dat hij tegen iedere voorbijganger vertelde dat hij mij net Indonesisch had geleerd.
Daarna kwam er een vrouw naast mij zitten. Ze begon gelijk een heel gesprek en na 5 minuten vroeg ze mij of we nu vriendinnen waren. Ze wilde graag contact met mij houden en vroeg naar mijn nummer. Ik denk dat ik nog nooit in mijn leven zo snel vrienden heb gemaakt. En ik weet haar naar niet eens. Ook wil iedereen mij een hand geven. Ik heb al een paar keer gehad dat de politie naar mij toe kwam om mij een hand te geven en te vragen of het goed met me gaat. De eerste keer dacht ik dat ik hem moest betalen toen hij zijn hand ophield en mij vragend aanstaarde. De mensen zijn zo ontzettend vriendelijk hier en als je een beetje Indonesisch begint te praten dat worden ze helemaal enthousiast. Helaas wordt ook het tempo van het gesprek al snel omhoog gegooid en dan moet ik het Indonesische gesprekje weer afbreken.
Na een tijdje kwam de zus van Wati aangelopen. Toen ze aankwam had ze twee vriendinnen bij zich. Ze waren allemaal heel erg lief. Ze stonden op het punt om terug te gaan naar Cirebon met de trein. Dus we hadden even een uurtje om te kletsen We gingen ergens wat eten en al snel werd ik overal voor uitgenodigd. Vooral 1 van haar vriendinnen wilde mij graag weer zien, want ze wilde zo graag beter Engels leren. Ik vond haar Engels prima, maar in ruil voor wat Indonesische les doe ik het graag, haha. Ze hebben mij al uitgenodigd om naar Cirebon te gaan (waar ze studeren en werken) en dan een paar nachtjes bij hen te blijven. Ze zijn wel ieder weekend in Jakarta, dus ik spreek dit weekend weer met ze af.
Ik heb al ontzettend veel meegemaakt de afgelopen dagen en in combinatie met een lichte jetlag ben ik erg moe nu. Morgen begin ik met mijn stage. Ik mocht ervoor kiezen om dinsdag te beginnen, maar ik heb eigenlijk wel heel veel zin om het bedrijf te zien. Ik word om 9 uur opgehaald met de privetaxi van het bedrijf gebracht. Veiligheid gaat voor alles en mensen zeggen steeds tegen mij dat ik voorzichtig moet zijn en als er wat is ik om hulp moet vragen. Ik heb al heel veel nummers in mijn telefoon opgeslagen van mensen die zeggen dat ik moet bellen als er iets is. Mijn appartement in ‘safety village' en de luxe van een bedrijfstaxi maakt het voor echt zo makkelijk en veilig allemaal. Geen zorgen. Ik kom mijn tijd hier wel aardig door denk ik, haha.
Liefs,
Suzanne
Vertrek
Vluchtgegevens:
30/03/2012
Dusseldorf
Etihad Airways
Vertrek: 11:50
31/03/2012
Jakarta
Aankomst: 09:15 (Ned tijd)