Aankomst
Toen ik aankwam op het vliegveld ging het allemaal erg makkelijk. Mijn visum werd zonder problemen goedgekeurd en toen ik de gate uitliep stonden er 2 mensen met een bordje waarop mijn naam stond. En jawel, helemaal goed gespeld. Zij zijn mijn nieuwe collega's bij de productie in de studio. De jongen (Lex) heeft al veel gereisd en spreekt heel goed Engels en het meisje (Karina) was een beetje verlegen om Engels te praten. Ze wilde graag met mij praten, maar durfde het niet zo goed omdat haar Engels niet zo goed was vond ze. Er stond gelijk een privetaxi van de studio klaar en daarin werd ik richting mijn appartement gebracht. Het was een hele lange rit en onderweg kon ik de armoede, files, en vervuilde straten en wegen overal al zien. Het is een hele vieze stad en er is hier ontzettend veel armoede, maar wat zijn de mensen lief! Het begon al met mijn collega's. In de taxi kreeg ik mijn nieuwe simkaart dus daar hoefde ik mij dan geen zorgen meer om te maken. Ook kreeg ik een envelop met bijna 200 euro erin, omdat ik nog geen Indonesisch geld had..
We kwamen aan bij een gigantisch complex van allemaal hele hoge torens. In vergelijking met wat ik eerder zag in de taxi zag dit er echt extreem luxe uit. En hier zou ik komen te wonen? Het is eigenlijk een soort dorp dat ook helemaal is afgesloten. Hierin zijn allemaal hele hoge appartementencomplexen en een enorm winkelcentrum. Daarin vind je weer alles wat je nodig hebt om je een hele dag te kunnen vermaken; heel veel (vooral dure) winkels, restaurantjes, bioscopen etc.

Waar ik woon lijkt het echt een hele andere wereld. Overal staat bewaking en voor de deur staan allemaal taxi's die je overal heen kunnen brengen. Lopen is hier geen optie dus taxi's vind je overal. Niet alleen zijn de afstanden echt ontzettend groot, maar als je als blanke 2 meter loopt dan stopt er alweer een taxi naast je om je mee te nemen.

Ik woon in een appartementje dat van iemand is die er tijdelijk uit is, geloof ik. We hadden eerst nog wat gegeten, dus al mijn spullen waren al helemaal naar boven gesjouwd. Toen we binnenkwamen zaten er allemaal schoonmakers op de bank. Ik dacht eerst dat het mijn huisgenoten waren, omdat het appartement zo groot is. Het heeft twee slaapkamers en een best ruime woonkamer. Al snel werd iedereen weggestuurd en had ik door dat het wel allemaal voor mezelf is. Het is nog een beetje leeg, maar ik heb ook wat foto's van waar ik woon erop gezet. De link naar de foto's kun je rechtsonder op de pagina vinden.

Zondag
Ik had afgesproken met de zus van Wati. Wati is iemand die ik via mijn oma ken. Zij woont zelf in Nederland, maar haar zus woont (in de weekenden) in Jakarta. We spraken af op het station, omdat ze weer terug moest naar de stad waar ze studeert (Cirebon). Ze kwam ruim een half uur later dus ik was wat rond gaan lopen. Onderweg werd ik al vriendelijk gegroet door mensen op straat. Hello Misterrrr!! Mensen kijken naar me alsof ik niet van deze planeet ben. Eerst krijg ik hele nieuwsgierige blikken en dan lachen ze vriendelijk naar me of kijken verlegen naar de grond. Veel mensen beginnen te giechelen als ik langsloop.

Ineens kwam ik uit bij het Batavia plein met Cafe Batavia dat door Nederlanders wordt gerund geloof ik. Na nog geen 5 minuten kwam een Indonesische jongen heel verlegen aanlopen en vroeg of ik met hem en zijn vrienden op de foto wilde. Vervolgens werd er een hele fotoshoot gehouden. Toen de foto gemaakt was riepen ze allemaal interrrrrview interrrrrview!. De mobiel werd erbij gepakt en het gesprek werd opgenomen. ‘Hello Miss, what your name please?' en ‘Where from?', ‘Ahhh oke, thank you, thank you!' En helemaal tevreden liepen ze al zwaaien weer weg. Vervolgens bleven de mensen maar komen om met me op de foto te gaan. Ik dacht dat ik wel meer toeristen zou tegen komen, maar ik ben maar 3 of 4 'blanke' mensen vandaag tegengekomen. Vooral op het bekende Bataviaplein had ik er veel meer verwacht. Wel was volgens mij iedereen die ik tegenkwam Nederlands.

Toen ik terug was op het treinstation wachtte ik op de trap van de ingang. Ik zag dat de meisjes voor mij de camera al klaar hadden, maar ze waren te verlegen om naar mij toe te komen om te vragen voor een foto. In plaats daarvan kreeg ik iedere paar seconden een glimlach. Verderop zaten wat oudere mensen op een verhoging. Ze seinden dat ik hun kant op moest komen. De oude man stond op en bood mij zijn plekje op de verhoging aan, omdat dat net iets comfortabeler was. Zelf ging hij op de grond zitten naast mij zitten. Haha, ongelofelijk toch. De man wilde mij graag wat Indonesisch leren en pakte papier en een pen. Hij schreef heel langzaam ‘Apa Kabar?' (hoe gaat het?) en ik antwoordde ‘Baik Sekali' (heel goed). Hij werd zo enthousiast dat hij tegen iedere voorbijganger vertelde dat hij mij net Indonesisch had geleerd.

Daarna kwam er een vrouw naast mij zitten. Ze begon gelijk een heel gesprek en na 5 minuten vroeg ze mij of we nu vriendinnen waren. Ze wilde graag contact met mij houden en vroeg naar mijn nummer. Ik denk dat ik nog nooit in mijn leven zo snel vrienden heb gemaakt. En ik weet haar naar niet eens. Ook wil iedereen mij een hand geven. Ik heb al een paar keer gehad dat de politie naar mij toe kwam om mij een hand te geven en te vragen of het goed met me gaat. De eerste keer dacht ik dat ik hem moest betalen toen hij zijn hand ophield en mij vragend aanstaarde. De mensen zijn zo ontzettend vriendelijk hier en als je een beetje Indonesisch begint te praten dat worden ze helemaal enthousiast. Helaas wordt ook het tempo van het gesprek al snel omhoog gegooid en dan moet ik het Indonesische gesprekje weer afbreken.

Na een tijdje kwam de zus van Wati aangelopen. Toen ze aankwam had ze twee vriendinnen bij zich. Ze waren allemaal heel erg lief. Ze stonden op het punt om terug te gaan naar Cirebon met de trein. Dus we hadden even een uurtje om te kletsen We gingen ergens wat eten en al snel werd ik overal voor uitgenodigd. Vooral 1 van haar vriendinnen wilde mij graag weer zien, want ze wilde zo graag beter Engels leren. Ik vond haar Engels prima, maar in ruil voor wat Indonesische les doe ik het graag, haha. Ze hebben mij al uitgenodigd om naar Cirebon te gaan (waar ze studeren en werken) en dan een paar nachtjes bij hen te blijven. Ze zijn wel ieder weekend in Jakarta, dus ik spreek dit weekend weer met ze af.

Ik heb al ontzettend veel meegemaakt de afgelopen dagen en in combinatie met een lichte jetlag ben ik erg moe nu. Morgen begin ik met mijn stage. Ik mocht ervoor kiezen om dinsdag te beginnen, maar ik heb eigenlijk wel heel veel zin om het bedrijf te zien. Ik word om 9 uur opgehaald met de privetaxi van het bedrijf gebracht. Veiligheid gaat voor alles en mensen zeggen steeds tegen mij dat ik voorzichtig moet zijn en als er wat is ik om hulp moet vragen. Ik heb al heel veel nummers in mijn telefoon opgeslagen van mensen die zeggen dat ik moet bellen als er iets is. Mijn appartement in ‘safety village' en de luxe van een bedrijfstaxi maakt het voor echt zo makkelijk en veilig allemaal. Geen zorgen. Ik kom mijn tijd hier wel aardig door denk ik, haha.

Liefs,

Suzanne