Lieve familie en vrienden,

Bedankt voor alle lieve berichtjes die jullie mij gestuurd hebben. Ook bedankt voor jullie bezorgde mailtjes over de aardbeving begin deze week. De aardbeving was in Sumatra en dat is erg ver weg van waar ik zit. In Jakarta komen zulke dingen eigenlijk bijna nooit voor. Vaak is het de west kust van Sumatra die getroffen wordt door natuurrampen. We hebben hier wel veel meegeleefd met de mensen daar. Waar ik zit is het helemaal veilig. Dus geen zorgen om mij?

Ik heb deze week een leuke werkweek gehad. Ik heb niet heel veel gewerkt, maar het was vooral erg gezellig, haha. We hebben weer zoveel gepraat en gelachen en blijven vaak na werktijd ook nog even hangen. In de avond doe ik vaak niet zoveel meer. Ik kom meestal tussen 7 en 8 uur thuis na lang in de file te hebben gestaan. Ik vind het helemaal niet erg om 's avonds niet zoveel tijd meer te hebben. Mijn collega's zijn ook mijn vrienden en er wordt voortdurend gekletst en zelfs tijdens werktijd doen we wel eens leuke dingen. (even winkelen etc.) Alles gaat in zo'n ontspannen tempo hier. We gaan vaak uiteten tijdens de lunch en blijven dan gerust anderhalf uur weg. Een heerlijke uitgebreide maaltijd kost ook helemaal niets. En mijn collega's weten de beste en goedkoopste restaurantjes te vinden. Als we gaan lunchen ben ik gemiddeld nog geen 2 euro kwijt.

Pannenkoeken bakken
Deze week heb ik voor het hele bedrijf kleine pannenkoekjes gebakken. Ik kon weer eens niet slapen dus ik stond ik de nacht te bakken. Ik had een pak pannenkoeken meegenomen en had voor iedereen kleine pannenkoekjes ingepakt. Toen ik het bord neerzette kwam iedereen als een stel aasgieren om mij heen staan. (Eten is zo belangrijk hier, als mensen niet aan het eten zijn dan wordt er wel over gesproken). Ik pakte wat pannenkoekjes voor wat mensen die buiten zaten en toen ik terugkwam hoorde ik overal gesmak en lag er een leeg bord op de tafel. Ik wilde voor de lieve moeders van wat collega's ook nog een pannenkoekje opzij leggen, maarja dan had ik dat gelijk moeten doen. Ik had het kunnen verwachten met eten. Zo gaat het hier;)
Een paar collega's van mij hebben namelijk een hele lieve moeder. Zo heb ik de moeder van Wendy al mogen ontmoeten die mij helemaal vastpakte toen ze me zag en mij een hele mooie sjaal heeft gegeven. En Karina gaf mij vrijdag een truitje die haar moeder speciaal voor mij had gemaakt toen ze hoorde dat ik in Indonesië was aangekomen. Ze is er twee weken intensief mee bezig geweest.

Verjaardag in Indonesië
Karina was deze week jarig. Het is hier traditie dat mensen op je verjaardag eieren, bloem, koffiepoeder etc. naar je toe gooien om je te ‘feliciteren'. Ik had het spektakel net misgelopen omdat ik Engels aan het leren was aan één van de presentatoren. Mijn collega vertelde mij dat ik kans heb dat ze mij ook zullen bekogelen op mijn laatste dag. Ik vrees nu al hiervoor. Doe mij maar gewoon een hand.

Toch op de tv
Afgelopen woensdag hebben ze mij op het werk eindelijk weten te strikken om voor de camera te gaan. Ik heb wat zinnetjes moeten zeggen in het Nederlands voor de honderdste aflevering van Video Lucu. Ze willen dit dan gaan ondertitelen en denken hiermee indruk te maken op de kijker. Ik vraag het me af, haha..
Ze vragen als sinds mij aankomst of ik alsjeblieft in de shows te gast wil zijn. Een buitenlander is hier razend populair en als ik te gast ben dan zijn ze ervan overtuigd dat er meer mensen naar Spacetoon zullen kijken. Ik moet nog steeds wennen aan alle aandacht. Als ik in de lift sta dan draaien mensen zich gewoon naar me toe om mij ongegeneerd aan te kunnen staren. In winkels pakken meisjes dezelfde kleren die ik pak na mij nauwkeurig te hebben geobserveerd. Op straat komen mensen naar mij toe of ze met me op de foto mogen. Kinderen willen allemaal zo dicht mogelijk bij mij in de buurt zitten terwijl hun moeders mij met grote ogen aanstaren. En zelfs baby's kunnen niet stoppen met staren. Ik voel me hier net een ster. En zelfs na twee weken went het niet. Buitenlanders zijn best uniek in Jakarta. Soms zou ik stiekem wel eens willen dat ik alleen naar de markt kan gaan zonder voortdurend lastig gevallen te worden, maar zulke dingen zijn helaas niet echt slim om te doen. Het is niet gevaarlijk, maar mensen zijn gewoon steeds naar je aan het kijken en passen overal de prijs aan waar je naar binnenloopt. Ik zal dingen op de markt bijvoorbeeld nooit voor de Indonesische prijs kunnen kopen. Ook moet ik als buitenlander wel meer uitkijken voor zakkenrollers enzo.

Blank is mode
Ik heb het is Thailand al eerder mee gemaakt. Ook in Indonesië wil iedereen graag blank zijn. Ik moet mensen voortdurend uitleggen waarom mensen in Nederland een tintje door de zon mooi vinden. Ze snappen niet dat wij in de zomer graag bruin willen worden. Overal staan reclameborden met meisjes die in 3 simpele stappen een witte huid kunnen krijgen. Overal zit dan ook ‘whitening' in, zelfs in deodorant. Zelf wil ik graag een beetje bruin worden hier, maar iedereen probeert dat tegen te houden. Het liefst zijn mijn collega's de hele dag binnen en als ze buiten zijn dan zitten we altijd in de schaduw. Soms ga ik wel eens met een stoel in de zon zitten en dan moet iedereen heel hard lachen en vinden het zonde van mijn mooie witte melkflessen van benen.

Engelse les
Op mijn stage geef ik 1 keer in de week Engelse les aan de presentatoren. Deze week was de eerste keer. Het was erg grappig om te doen. Een klein klasje met nieuwsgierige Indonesische kopjes die allemaal precies herhaalde wat ik zei. Ik had het hele alfabet op een bord geschreven en één voor één praatte ze mij na. Ik moest steeds even wegdraaien om niet in de lach te schieten. Iedereen was echter heel serieus mee aan het doen en ze waardeerde het ontzettend dat ik ze hiermee hielp. Vooral Boy, een dunne, kleine jongen met een enorme bos met krullend haar, wil ontzettend graag zijn Engels verbeteren. Zijn Engels is niet erg goed, maar alles wat hij kan zeggen herhaalt hij ook in ieder gesprek dat we hebben. Onze gesprekken zijn vaak half Engels half Indonesisch en dan begrijpen we elkaar wel. Zodra hij tegen mij praat maakt hij er een hele show van. Dan gaat hij staan en beeldt hij wild met zijn armen uit wat hij bedoelt. Het ziet er zo ontzettend grappig uit. Ik probeerde hem al eens op de film te zetten, maar ondanks hij zelf presenteert is hij erg verlegen voor mijn camera.

Naast Engelse les ben ik deze week ook bezig geweest met het analyseren van de televisieprogramma's. De televisie hier is niet te vergelijken met in Nederland. Ze weten veel minder van geluid, licht, montage etc. Ook bij Spacetoon kunnen er een hoop dingen beter. Veel programma's worden opgenomen met slechte belichting. Vaak is de presentator overbelicht en zie je een enorme schaduw op de wand achter hem. Er verspringen shots, landen vliegen op de neus van de presentator of er komen er ineens foutmeldingen op het scherm achter de presentator te staan. Niemand die iets ziet en ze draaien gewoon door. Er zijn veel van deze details die niemand lijkt op te vallen. Ik heb zulke dingen daarom opgeschreven en het hen in een vergadering voorgelegd. Ze waren helemaal enthousiast en verrast en vonden het geweldig dat ik hen kon helpen hiermee.

Mijn stage opdracht is om een nieuw televisieprogramma te bedenken. Ik heb mijn plan de derde stagedag al helemaal uitgewerkt, maar het is nog steeds niet besproken. Iedere keer wordt er gezegd dat de vergadering er snel aankomt, maar vervolgens gebeurt er niets. Het gaat allemaal echt in slakkengang hier en ik vind dat nog steeds erg wennen. Er zijn soms dagen dat er bijna niets gebeurt, terwijl mensen wel braaf 9/10 uur of soms langer op kantoor zijn. Ze klokken zichzelf netjes uit als de dag voorbij is, maar veel werk is er vaak niet geleverd. Soms wil ik bijvoorbeeld even werken aan mijn stageverslag voor school, maar voor ik het weet komt er weer een collega naar mij toe die vraagt of ik erg druk ben. Als ik vraag wat er is dan begint hij een heel gesprek met me, omdat hij zo graag Engels wilt leren. Er is bijna geen mogelijkheid op het werk om te kunnen werken:P Dus ik probeer zelf maar bij iedere uitzending aanwezig te zijn en ik neem soms al een beetje de leiding waar dat kan. Mensen behandelen mij toch al alsof ik de baas ben, dus ik grijp mijn kans om te leren hoe ik een team moet leiden, haha. Vooral in de studio probeer ik mee te helpen om dingen beter op beeld te krijgen. Als ik Indonesisch had gesproken dan zou ik best snel een hoge functie kunnen krijgen. Ik ben samen met Karina namelijk de enige met een (media) opleiding en mensen vragen voortdurend dingen aan mij alsof ik alles weet.

Ik zie dat ik weer een erg lang verhaal aan het typen ben. Dus ik zal maar eens stoppen. Lief dat jullie allemaal zo geïnteresseerd zijn in mijn verhalen en het doet mij goed om jullie berichtjes te lezen. Morgen begint er weer een nieuwe week waar ik ongetwijfeld weer een hoop grappige, gekke en leerzame dingen zal mee maken. Ik zal het snel weer met jullie delen?

Liefs,

Suzanne