Ik ben dit weekend alweer een maand weg van huis. De tijd gaat zo snel. Ook mijn stage zit er eind deze week alweer voor de helft op. De stad en het land beginnen langzaam al als mijn tweede thuis te voelen. Alles hier is nog steeds redelijk hetzelfde. Ik vertrek 's ochtend rond 9 uur naar mijn werk en kom vaak tegen 8 uur 's avonds thuis. Zo nu en dan ontstaat er een miscommunicatie en word ik uren vroeger of later opgehaald dan de afspraak was. Later vind ik natuurlijk niet zo erg, maar als om half 7 's ochtends mijn (vaste) telefoon in het appartement gaat dan schrik ik me helemaal kapot. Het lukt me niet op het geluid zachter te zetten en ik denk altijd dat het alarm gaat. Ik heb al een paar keer aan mijn chauffeur gevraagd of hij mij in het vervolg wilt smsen als ik niet beneden sta, maar ik krijg het idee dat hij mij niet helemaal snapt.

Jakarta
Vorig weekend ben ik naar de Botanical Gardens van Bogor geweest. Het was lekker om even uit de stad weg te zijn. Het park was erg mooi, maar helaas laten mensen hier overal afval achter. Zelfs kleine kinderen gooien zomaar hun lege blikjes op straat. De milieuvervuiling hier is een erg groot probleem, maar niemand lijkt zich er wat van aan te trekken. De rivieren zijn groen of bruin en stinken echt enorm. Op straat ligt er overal afval. Zelfs op een zonnige 'heldere' dag hangt er een wazige smog in de lucht. Ik vind het heel erg om te zien hoe mensen omgaan met het milieu en ik zou het graag willen helpen verbeteren. Ik heb alleen geen idee waar ik moet beginnen. Dus in het park bij Bogor sprak ik heel vriendelijk wat jongetjes aan die hun blikjes zo voor mijn neus op de grond gooide. Ze schaamde zich heel erg dat de buitenlander er wat van zei en raapte het gelijk met een glimlach op. Mensen nemen buitenlanders hier vaak als voorbeeld en vooral kinderen willen mij altijd nadoen. Dus in dit geval kwam dat wel goed uit, haha. De rest van de schoolkinderen keken toe. Hopelijk heb ik hen iets kunnen leren. Alhoewel ouders hier niet altijd het goede voorbeeld geven, dus of het echt zal veranderen weet ik niet.

Iets waar ik ook nog steeds van sta te kijken is hoe ouders hun kleine kinderen meenemen op de scooter. Soms zit er een heel gezin op 1 scooter. Vader, moeder en 3 kinderen, waarvan heel vaak ook kleine baby's. Ze scheuren door het verkeer terwijl de kinderen met 1 hand vastgehouden worden. Alles wordt meegenomen op de scooter. Mensen met meubels, dieren, kant en klare kraampjes met eten en drinken.. Sommige mensen nemen zoveel spullen met op hun scooter dat je van de zijkant/achter niet eens meer een persoon ziet zitten.

Yogyakarta
Afgelopen weekend heb ik ook Karina, Frank, Wati en hun dochtertje ontmoet. Ik ken deze mensen via mijn opa en oma. Ik heb een hele leuke dag met hen gehad. En over een week ga ik Frank en Wati opzoeken in Yogyakarta. Dit is een mooie, rustige stad in centraal Java. Rondom Yogya zijn erg veel bezienswaardigheden. Enkele dingen die ik graag wil bezoeken daar zijn de tempelcomplexen Borobodur en Prambanan, Merapi vulkaan en het geothermische Dieng Plateau. Ik heb toestemming gevraagd om een week stage om te ruilen, vandaar dat ik dit weekje tijdens mijn stage weg kan. Ik ga met de trein erheen en vlieg met het vliegtuig weer naar Jakarta. Vliegen is gek genoeg goedkoper, maar ik wilde de treinreis ook graag mee maken.

Stage
Verder gaat op mijn stage alles goed. Ik vind het soms wel lastig om bezig te blijven. Het Engels van mensen is niet heel goed en daarom zit ik vaak uiteindelijk maar mee te kijken hoe andere mensen aan het werk zijn. Veel mensen zijn nog steeds te verlegen om tegen mij te praten en durven daarom dingen niet uit te leggen. De personen waarvan het Engels wel goed is hebben alleen niet altijd tijd voor mij of weten er zelf ook niet zoveel vanaf. Ik had aangegeven bij één van mijn collega's dat ik niet zo goed weet waarmee ik kan helpen. Vanaf volgende week zal ik echter wel meer bezig zijn, want dan komt 'de grote baas' waar iedereen zo bang voor is.. Ik zal voor hem en voor de rest van mijn team mijn ideeen voor een nieuw televisieprogramma presenteren (eindelijk). Hopelijk komt er dan snel wat op gang en kan ik bezig gaan met de productie van een nieuw programma. Het is niet dat ik me verveel, maar het tempo zou soms wel iets omhoog kunnen;)

Gevallen
Afgelopen maandag stonden er allemaal gekke stepjes met 3 wielen in de gang bij Spacetoon. Mijn collega's en ik gingen tussen de middag dus even steppen op het pleintje. Ik wist niet dat de stepjes nogal onstabiel waren en er al een paar collega's behoorlijk hard gevallen zijn die middag. Dus toen ik na 5 minuten steppen dacht alles onder controle te hebben ging het fout. Ik maakt een bochtje en de step klapte ineens naar achter. Blijkbaar stond ik niet goed ofzo en ik viel heel hard op mijn hoofd. Al mijn collega's moesten eerst heel hard lachen (dat doen mensen hier al er spanning, emotie, stress etc. is) en pas nadat ik een tijdje op de grond bleef zitten kwamen mensen langzaam aan naar me toe. Ik was best hard gevallen en heb de hele week al veel last van mijn hoofd en nek. Ik ben twee dagen ziek thuis gebleven, omdat ik best hoofdpijn had overgehouden eraan. Mijn collega's waren natuurlijk ontzettend bezorgd en bleven iedere keer maar hun excuus aanbieden voor het gevaarlijk speelgoed bij Spacetoon. De stepjes zijn nu weg en ik begin me gelukkig weer beter te voelen.

Taman Mini
Ik heb een beetje pech gehad deze week, maar natuurlijk maak ik ook een hoop leuke dingen mee. Morgen neemt Wendy ons mee naar Taman Mini en ik heb er ontzettend veel zin in. Het is een heel groot miniatuur attractiepark over Indonesie. Het geeft een overzicht van de cultuur en natuur van het land. Er zijn allerlei verschillende tuinen, religieuze gebouwen, musea etc. Dus het wordt vast weer een hele leuke dag:)

Na mijn avontuur in Yogyakarta zal ik weer nieuwe verhalen en foto's met jullie delen. Bedankt voor het lezen! En als jullie foto's willen zien dan kan dat weer op mijn picasa:
https://picasaweb.google.com/Suzannekoning89/Indonesie

Veel liefs,
Suzanne