Lieve allemaal,

Mijn stage bij Spacetoon zit erop. Ik heb een super leuke tijd gehad en heel veel nieuwe vrienden gemaakt. Nu ben ik begonnen met mijn reis. Ik keek er erg naar uit om te gaan reizen en ik vond het ook niet heel lastig om weg te gaan uit Jakarta. Afscheid nemen van mijn collega's was alleen niet heel makkelijk. Op mijn laatste avond had ik een paar collega's bij mij thuis uitgenodigd. Ze hadden een taart voor me besteld met de tekst 'We will miss you Suzanne', maar de letters waren door de hitte eraf gegleden. En nu stond er 'Well Suz'. En ze hadden wat van mijn favoriete hapjes meegenomen. Ook hadden ze een dvd voor me gemaakt met foto's van alle collega's met persoonlijke berichtjes voor mij. In combinatie met de zielige muziek die ze eronder hadden geplakt voelde het net alsof ik ernstig ziek was ofzo. Al snel begon Sheila te huilen. Ze heeft de rest van de avond mijn hand niet meer losgelaten. Mensen hier zijn helemaal niet gewend om afscheid te moeten nemen van mensen. Van hun vrienden reist bijna niemand en al helemaal geen lange tijd. En ze zijn eigenlijk altijd omringt door dezelfde mensen. Dus afscheid van iemand nemen voor lange tijd is heel uniek voor ze.
Het was een hele leuke, maar vooral emotionele avond. Zelfs Wendy begon te huilen.
Ik vond het niet makkelijk om weg te gaan, maar toch had ik met het afscheid niet veel moeite. Ik had zoveel zin in reizen en begon in die grote vieze stad echt een beetje zat te worden. Ik zal nog veel in contact zijn met mijn collega's.

De volgende dag ben ik vertrokken naar het vliegveld. Wendy zou nog langskomen om wat spullen op te halen, maar hij had zich toch bedacht. Hij kwam liever langs als ik al weg was, want hij kon het niet aan om nog een keer afscheid te moeten nemen. Nu krijg ik iedere dag wel berichtjes van mijn collega's hoe het met me gaat. Ze zijn heel bezorgd en willen voortdurend op de hoogte worden gehouden. Na 2 nachten Yogyakarta heb ik een 3-daagse tour geboekt naar de Bromo & Ijen vulkaan. Tijdens de tour heb ik veel in de bus gezeten. 's Ochtends stonden we vroeg op (03:00) om naar Bromo gebracht te worden. Door een donker landschap word je naar een uitkijkpunt in de bergen gebracht. Boven is het ontzettend koud, maar uiteraard staan overal staan overal alweer mensen klaar die winterjassen verhuren. Met een grote groep toeristen wacht je totdat de zon opkomt. Vanaf het pikkedonker zie je langzaam Bromo verschijnen. Ik heb nog nooit zo'n mooi landschap uit het duister zien verschijnen. Dit is iets wat je mee gemaakt moet hebben als je naar Indonesië gaat.

Na weer lang in de bus gezeten te hebben en weer veel te vroeg gewekt te worden werden we de volgende dag onder aan de Ijen vulkaan afgezet. Het is best een zware klim om naar boven te komen, maar gelukkig wordt ieder groepje toeristen vergezeld door de zwavel dragers van de vulkaan. Deze mensen lopen een paar keer per dag op en neer om zwavel van de krater terug naar beneden te brengen. Hier krijgen ze dan een beetje geld voor. Ze zeggen eigenlijk niets, maar lopen gewoon vrolijk met je mee naar boven. Als je even wilt uitrusten of een foto wilt maken dan willen ze daar best even op wachten. Toen we boven bij de krater aankwamen was er weinig te zien door alle rook die eruit kwam. Na een tijdje draaide de wind en was de enorme krater ineens helemaal in zicht. In de krater lag een groot felblauw meer en tegen de wand aan was veel geel van het zwavel te zien. Het stonk er enorm en na een half uur het prachtige uitzicht te hebben gekeken ging ik snel weer naar beneden voor frisse lucht.

Aan het einde van de 3-daagse tour werd ik door de bus afgezet in Kuta - Bali. Wat een verschil met de rest van Indonesië! Zoveel toeristen bij elkaar en niemand die je meer vreemd aanstaart. Helaas draait het hier ook allemaal om geld en wilt iedereen je dingen verkopen. Ook is alles veel duurder in Bali dan in de rest van Indonesie. Ik verbleef een paar dagen in Bali omdat ik mijn visum voor India hier moest regelen. Ik kon eindelijk weer een korte broek aan en ik heb veel op het strand gelegen. Ook heb ik een middagje gesurft. Het is 4 jaar geleden sinds ik de laatste keer had gesurft dus ik had 1,5 uur les genomen van een surfleraar. De les was alleen niet echt nodig, want ik kreeg het gevoel gelijk weer terug en de eerste 2 golven surfte ik gelijk helemaal naar het strand.

Na een paar dagen Bali heb ik een 5-daagse tour geboekt naar Komodo Island. Het was een boottocht die ons tot aan de eilanden bij de west kant van Flores bracht en weer terug naar Lombok. Tijdens de tour zaten we veel op de boot. Het was een lange afstand om bij Komodo Island te komen dus ook in de nacht vaarde we door. Het was niet makkelijk om de eerste nacht in slaap te komen. We sliepen op het dek en de boot ging erg op en neer. Ook waaide de wind de lakens van iedereen steeds omhoog. En dankzij de malariatabletten had ik veel last van nachtmerries dus de tweede dag was ik al ontzettend moe. Gelukkig ging daarna het slapen beter.
Tijdens de tour zijn we veel naar afgelegen eilandjes gevaren om te snorkelen en te zwemmen. En na een paar dagen kwamen we eindelijk aan bij Komodo Island waar de Komodo dragon te zien is. De Komodo dragon is de grootste hagedis ter wereld en ze kunnen wel 3 meter lang worden. (zie foto's Picasa) Op Komodo Island zijn we verdeeld in kleine groepjes. Ieder groepje had een eigen ranger die voor ons opzoek ging naar de Komodo dragon. Na zo'n 20 minuten zagen we de eerste in het bos rondlopen. Ze zijn erg groot en kunnen blijkbaar ontzettend snel rennen, maar tijdens de tour hebben ik ze alleen heel sloom door het bos zien lopen. Het was indrukwekkend om zulke grote hagedissen van dichtbij te bekijken.

Die nacht hadden we behoorlijke hoge golven op zee. De boot ging alle kanten op en de meeste mensen hadden erg slecht geslapen. Dus na 5 dagen op de boot was ik blij om weer op het vaste land te zijn. Op de boot van Lombok terug naar Bali zat ik samen met de andere toeristen op het dek. Indonesiërs gaan hier eigenlijk niet vrijwillig zitten, omdat ze niet in de zon willen. Echter is er altijd een groepje die de toeristen toch nieuwsgierig naar boven volgt. Ze gaan giechelend met zen allen in de schaduw, helemaal ingepakt, naast de toeristen zitten. De hele boottocht lang (5 uur) hebben ze hun ogen niet van ons af kunnen houden. Zo nu en dan komt er één even naast je bij de reling staan terwijl een vriend 'onopvallend' een foto maakt.

Nu ben ik terug op Bali. Gisteren heb ik Karina weer ontmoet en nu verblijven we samen bij haar familie. Haar nicht vindt het erg leuk om ons Bali een beetje te laten zien. Dus vandaag zijn we met de auto naar Ubud, Monkey forrest en de olifantentempel geweest. De Balinese cultuur is zo sterk aanwezig hier. Overal waar je komt staan prachtige Hindoe beelden en liggen offers voor de goden. Ook ruik je overal de heerlijke aroma van de wierook. Bali is heel toeristisch, maar ik vind het een hele fijn plek om mijn reis door Indonesië af te sluiten. Over een paar dagen vlieg ik naar India. Het reizen daar gaat ongetwijfeld een wereld van verschil worden. Ik heb er erg veel zin in.

Bedankt voor het lezen van mijn verhalen over Indonesië.

Liefs,

Suzanne